تقریبا ۱ سال (دقیقا ۱ سال و ۳ روز) از تصادف من گذشت … بدترین روز تمام زندگیم ، خیلی از جزییات حادثه یادم نیست ولی خوب می دونم که اشتباه بزرگی مرتکب شدم، خیلی شانس آوردم(یم) . هر وقت یادش می افتم با تمام وجود از خدا تشکر می کنم که برای دوستام (که سرنشین بودن) هیچ اتفاقی نیافتاد …

این اتفاق با تمام تلخی هاش خیلی چیزا بهم یاد داد ، بعد این قضیه فهمیدم که خانواده بزرگترین حامی هر آدمی تو زندگیشه، فهمیدم که چه طور گذشت ، فداکاری و حمایت اون ها می تونه به فراموش کردن اشتباهات کمک کنه، یا اینکه دوستای خوب آدم چه قدر تو این مواقع باعث دلگرمی آدم می شن. با تمام وجود از همشون متشکرم ..