می گن وقتی آدم اعصابش خورده نباید چیزی بگه یا چیزی بنویسه ، با این که این رو قبول دارم ولی بعضی وقت ها واقعا نمی تونم ! بازم یه دوره امتحانا شروع شد، بازم اعصابم به هم ریخته … چند ماهی می شه که این جوری شدم (دقیقا از شروع ترم ۳) ، قبلنا وقتی دوره ای از امتحانا شروع می شد، هر چه قدر هم سخت و فشرده به راحتی با فکر این که “بالاخره تموم می شه” اون رو می گذروندم ، ولی الان اصلا نمی تونم با اون فکر هم خودم رو قانع کنم … درسا اعصابم رو به هم می ریزن ، یواش یواش دارم جدی می شم که رشتم رو عوض کنم ، هیچ خلاقیتی تو برق نمی بینم ، همش مفاهیم خالص ریاضی ، حتی درسایی مثل “منطقی” و “معماری کامپیوتر” هم نمی تونن بدی بقیه درسا رو جبران کنن ، واقعا واسه من اصلا لذت بخش نیست که مثلا رفتار فلان سیستم د ر پاسخ بهمان سیگنال رو به دست بیارم ، وضع وقتی بدتر می شه که می بینی بیشتر هم کلاسی هات یه سری دانشجو ان که دانشگاه رو با دبیرستان اشتباه گرفتن ، نه حرکتی ، نه خلاقیتی ، به دست آوردن فوریه یه سیگنال مسخره راحت ارضاشون می کنن، هیچ خلاقیتی رو دوست ندارن فقط درس و درس ! دانشجو ها رو که بذارم کنار استاد ها که دیگه وابیلان ، انگار این سواد داشتن باعث می شه همه ی نداشته هاشون جبران بشن ، بیشترشون مغرور و از خود راضین ، حرف کسی رو گوش نمی کنن و فکر می کنن همه به فکر دو در کردنن ! یکی نیست ازشون بپرسه شما که این همه با سوادین ، چرا سیستمی که توش کار می کنین این قدر ساکنه ، چرا هیچ حرکتی ، هیچ پیشرفت محسوسی رو نمی بینیم !

عوض کردن رشته اونم بعد ۴ ترم خیلی شهامت می خواد، شاید مجبور شم بمونم و به امید این بمونم که درسهای دیجیتالی بیشتر بشن .
فعلا باید به فکر هفته آینده و امتحاناش باشم ، کار شمسی سازس وردپرس رو هم باید زودتر تموم کنم ، تا چند روز هم فکر کنم نتونم بلاگ رو به روز کنم ، خدا به خیر بگذرونه …