چند هفته ای بیشتر از انتشار آلبوم جدید "سیاوش قمیشی" به نام "روزهای بی خاطره" نمی گذره و تقریبا تمام اونهایی که به کارهای سیاوش علاقه مند هستند، این کار رو شنیدن. قبل از این که این کار رو گوش کنم ، تو وبلاگ گناهکار با ترانه "تصورکن" آشنا شدم ، که با لینک های جالبی هم همراه بود، چند جای دیگه هم دیدم که همه به شدت از این ترانه خوششون اومده ، وقتی هفته پیش به ترانه های این آلبوم گوش کردم ، بر خلاف نظر همه از شنیدن این ترانه به شدت دچار حالت تنفر شدم … ریتم کار خیلی زیباست ولی ترانه اش ، به شدت من رو عصبی می کنه.

از آرمان گرایی متنفّرم ، مخصوصا از نوعیش که ترانه سرای این قطعه - یغما گلرویی - آدم رو تشویق به "تصور کردنش" می کنه ، با چیزهایی که تو این ترانه ازش صحبت می شه ، مثل دنیای آزاد، خوشبخت ، بی جنگ و کشتار و عاری از سلاح مخالف نیستم ولی معتقدم باید با دید واقع بینانه به این مسائل نگاه کرد، نه با دید آرمانگرایانه و احساسی.

به شدت معتقدم ، مفاهیمی مثل بدی ، بدبختی ، پلیدی و جنگ با مفهوم انسان عجین شدن ، یعنی همواره و در تمامی دوران تاریخ انسان های بد و پلید بودند و باعث جنگ و بدبختی شدن و همواره هم خواهند بود ، اصولا در وجود چنین مفاهیمیه که خوبی ، خوشبختی ، نیکخویی و صلح معنا پیدا می کنند.

من به شدت معتقدم ، مطالعه هر پدیده ای به صورت خرد ، می تونه درک رفتار اون پدیده به صورت کلان رو تسهیل کنه ، برای همین اعتقاد دارم ریشه یابی مفاهیمی مثل جنگ باید در وجود تک تک انسان ها جستجو بشه. ما انسانها در درون خودمون ، حس قوی ای به نام "خودخواهی" داریم که به نظر من اساس رفتار و احساسات ما رو شکل می ده و تا وقتی چنین حسی در درون انسان ها وجود داره ، جنگ ، خونریزی و درگیری میان انسانها – در مقیاس کلان – اجتناب ناپذیره.

وقتی درگیری بر سر مالکیت ، در تمامی رفتارهای فردی انسانها از کودکی تا بزرگسالی دیده می شه ، چه طور می شه انتظار داشت ، این درگیری ها به صورت گروهی بروز نکنه؟؟

وقتی منابع انسانی و طبیعی محدوده و به اندازه نیاز "همه انسانها" نیست ، عده ای که به اون منابع دسترسی پیدا می کنند ، عملا راه دسترسی عده ای دیگر رو به اون منابع می بندن ، به نظر من امکان پذیر نیست که همه خوشبخت زندگی کنن.

دنیا رو باید به دید واقع بینانه نگاه کرد تا بشه راه حل های "واقعی" و نه "آرمانی" برای حل مشکلات به دست آورد. من وقتی خودخواهی رو تو لایه لایه وجود آدم ها می بینم ، نمی تونم نسبت به دنیای آرمانی "همه برای همه" دیدی داشته باشم.

برای آدم هایی که خودخواهی در اونها نمود کمتری داره ، سخت تره که بپذیرن قدرت این احساس چقدر زیاده ، ولی نگاهی به صفحات حوادث روزنامه ها می تونه قدرت این احساس رو – که ریشه همه احساس های بد دیگست – به ما نشون بده.

دنیای آزاد و خوشبخت یکی از آرزوهای شخصی و بزرگ منه، ولی هر چی بزرگتر می شم ، این آرزو برای من دست نیافتنی تر می شه ، و جاش بیشتر به این نتیجه می رسم که یه جوری باید همین دنیای خودمون رو قابل تحمل تر کرد، و به نظر من برای قابل تحمل تر کردن این دنیا ، باید خودمون رو قابل تحمل تر کنیم …