نوشته شده ، ساعت ۳ صبح ‏

هنوز دو ، سه ساعتی مونده تا راهی خونه بشم ، تو سکوت ، تو پوشه عکس های شخصیم خاطرات این یک سال ‏رو مرور کردم ، فاصله ها چه زود زیاد می شن … آدم ها چه زود دور می شن … مکان ها چه زود دست نیافتنی ‏می شن … خاطره ، خاطره و خاطره … ‏

احساس می کنم ، هرچی جلوتر می رم، بیشتر از به دست آوردن ، از دست می دم … زندگی حالا برام بی معنی ‏تر شده ، آینده هم همین جوریه … پر از حسرت گذشته …‏

نمی دونم واسه همه همین جوریه و یا فقط من این جوری هستم ، مدت هاست که احساس می کنم منتظر هیچ چیزی ‏نیستم ، هیچ زمانی برام وجود نداره که بخوام فرا برسه … منتظر اتفاق افتادن هیچ چیز نیستم … بدتر از اون اینه ‏که حتی “تو لحظه” زندگی کردن رو هم بلد نیستم، هرچی بیشتر تلاش می کنم، کمتر به دست می آرم …‏

صدای “سیاوش” خسته کننده نیست ولی دوست دارم ‏Crawling‏ رو گوش کنم … ‏