به شدت احساس بدی نسبت به روندی که الان داره تو کشورمون طی می شه پیدا کردم، من نه به عنوان یک ‏تحلیلگر و نه به عنوان یه سیاستمدار، فقط به عنوان یک شهروند – جوان – ایرانی به شدت احساس نگرانی می ‏کنم. ‏

سیاست خارجی ما حالت افراطی و رادیکال به خودش گرفته ، تیم دیپلمات های ایرانی ناهماهنگ و سردرگم ‏هستند، تو مسئله پرونده هسته ای ، دولت به شدت زیاده خواه و ناسازگار نشون می ده ، سعی می کنن ارجاع ‏پرونده اتمی به شورای امنیت رو “بی اهمیت ” جلوه بدن ، ولی در عمل مطمئنا تبعات جبران ناپذیری به همراه ‏خواهد داشت … شائبه دخالت ایران در ناآرامی ها عراق و همچنین در روند صلح در فلسطین فشارها و نگرانی ‏های بین المللی رو علیه “دولت” ایران به شدت افزایش داده. لحن کشورهای دنیا – منظورم لیبی ، ونزوئلا و ‏امثالهم نیست – تندتر از همیشه شده ، صحبت های نسنجیده مقامات دولتی در تریبون های رسمی مثل کاتالیزور ‏در فرآیند فشار بر “دولت” ایران عمل می کنه.‏

تو داخل هم اوضاع خوب نیست ! به غیر از مشکلات اقتصادی، فضای اجتماعی داره یواش یواش به سمت ‏امنیتی شدن پیش می ره … به نظر می آد تو زمینه محدودیت های اجتماعی حرکت های جدیدی آغاز شده، مقاله ‏هایی که اخیرا در مورد اوضاع سیاست داخلی ایران منتشر می شن، حاکی از شدید و علنی شدن جنگ قدرت تو ‏سطوح بالای مملکتیه … آزادی بیان ، اندیشه ، احزاب و … که بماند.‏

به قول حافظ بوی خوشی از این اوضاع نمی آد، نگرانی اصلی من اینه که تمامی مسائل بالا به خاطر سیاست های ‏دولته ولی فشار اصلی و تبعاتش به “ما” و به عنوان “ملت” ایران وارد خواهد شد. تو کشوری که فاصله “دولت” ‏و “ملت”ش هم کم نیست، راهی برای انتقال این نگرانی به سطوح بالا وجود نداره.‏

شاید نگرانیم بیشتر ریشه در خودخواهیم داشته باشه تا حس وطن دوستیم، از بین این همه “ملت” باز هم دود اصلی ‏اشتباهات یک “دولت” به چشم قشر جوان اون مملکت می ره، دلم نمی خواد سرنوشتی مشابه جوون های دهه ‏‏۱۹۴۰ اروپا و یا دهه ۱۹۹۰ عراق داشته باشم ، ما یک شانس بیشتر برای زندگی نداریم و تو این یک بار زندگی ‏هر ثانیه فقط “یک بار” اتفاق می افته … فقط یک بار …‏