یک آخر هفته دیگه بدون خوندن حتی یک کلمه از درس های عقب مونده سپری شد. بی حال و بی حوصله منتظر ‏گذر زمان نشستم شاید فردا با حوصله باشم. دو هفته دیگه امتحان های پایان ترمه و تقریبا همه درسهام انبار شدن. ‏مثل آدم های بی فکر یه پروژه هم قبول کردم که نه تنها وقتش بلکه حوصله انجامش رو هم ندارم.‏

فردا باید فرم انتخاب گرایشم رو تحویل بدم ولی هنوز فرمم سفیده! هنوز مرددم که یه مهندس “الکترونیک” بشم یا ‏یه مهندس “کنترل” … خوبیش اینه که مطمئنم “قدرت” ویا “مخابرات” رو نمی خوام انتخاب کنم. هنوز ۸ ساعت ‏دیگه برای فکر کردن در مورد دومین انتخاب مهم زندگیم وقت دارم. انتخابی که تمامی سرنوشت آینده من، شغلم، ‏آدم هایی که ملاقات خواهم کرد و شاید حتی تاریخ مرگم رو مشخص می کنه!‏

تصمیم گرفتم به چیزهای ناراحت کننده فکر نکنم، ولی خیلی سخته چون چیزی برای جایگزین کردنشون ندارم. ‏یکی دو ساعتی رو امروز به فکر کردن در مورد عکس العمل های آدم های مختلف وقتی‎ ‎‏ خواسته هاشون مورد ‏مخالفت دیگران قرار می گیره سپری کردم. چند نمونه از رفتارهای بچه گانه ای که تو یکی دو سال گذشته از ‏دیگران دیدم رو مرور کردم و سعی کردم خودم رو جای اونها بذارم و تصور کنم اگر من بودم چی کار می کردم! ‏تقریبا تو تمام موارد من یک راه حل رو انتخاب می کردم : “رفتن، ترک کردن، نادیده گرفتن و کنار اومدن”. نمی ‏دونم کار درستیه یا نه ، یه جورایی احساس می کنم “جنگیدن” هم نباید راه حل بدی باشه ، چیزی که مدت هاست ‏ازش فراری ام و اون رو رفتاری بچه گانه و غیر منطقی می دونم… دو سه هفته پیش به عزیزی می گفتم : “من ‏خط قرمزی تو زندگیم دارم و به هیچ وجه نمی خوام ازش عبور کنم و اون اینه که من نمی خوام خودم رو به ‏کسی، جایی و یا موقعیتی تحمیل کنم“.‏

بعد از اتفاقات این چند هفته اخیر و جدال های فکری که درگیرش بودم بدجوری می ترسم قرمزی این خط کمرنگ ‏بشه. بدترین قسمت این جور درگیری های ذهنی اینه که “هیچ کس” جز خود شخص نمی تونه برای حلشون به ‏خودش کمک کنه.‏

پی نوشت : اولویت اول، الکترونیک !