بعد از چند هفته تلاش متاسفانه ویزاهامون درست نشد و از سفر به آلمان برای شرکت در مسابقات روبوکاپ امسال بازموندیم. چهارشنبه گذشته آخرین سری بلیط هایی که رزرو کرده بودیم رو هم کنسل کردیم و رسما به فعالیت های امسالمون خاتمه دادیم. تجربه فوق العاده جالب و ارزشمندی بود، شروع از نقطه صفر و تلاش بدون نا امیدی و تمام وقت برای درست کردن یک تیم کامل ربات های فوتبالیست سایز کوچک. کاری که در نهایت و در عین ناباوری آدم هایی که این پروژه رو ۲ ساله می دونستند، تونستیم انجام بدیم.

جلسه آخر اعضای تیم که غروب سه شنبه هفته پیش برگزار شد، فوق العاده بود. همیشه فکر می کردم اگه در لحظات آخر از رفتن جا بمونیم ، همه عصبی و ناراحت خواهند شد و دیگه حتی رمقی برای با هم بودن هم نخواهند داشت، ولی اینقدر جو اون جلسه صمیمی و شاد بود که هنوز هم برای من باورنکردنیه! همه به خوبی با این واقعیت که نمی تونیم بریم کنار اومده بودند و حتی تصمیم بر این شد که امتحانای پایان ترممون رو هم سر وقت بدیم! خود من دو روز بعدش (پنجشنبه گذشته) اولین امتحانم بود! خوب یا بد ، فقط یک روز وقت داشتم خودم رو برای درس حجیمی مثل محاسبات عددی آماده کنم که حتی استادش رو هم نمی شناختم!! تا آخر امتحان ها وضعیت همه بچه های تیم همین جوریه و باز من خیلی خوش شانسم که فاصله ی بین امتحان اول و دومم ۱۰ روزه.

خیلی برام عجیبه که تو این چند روز هر کسی من رو می بینه سعی داره تو برخورد اول دلداریم بده که حالا اشکال نداره ! قسمت این بوده و از این حرفا … عجیب از این جهت که می تونم بگم این قدرها هم برام موضوع ناراحت کننده ای نبوده و اصلا اعتقادی هم ندارم که قسمت این بوده ، چون سستی و اهمال هایی تو این قضیه اتفاق افتاد که ربطی به تقدیر و این حرفا نداره.

تو این مدت تلاش برای گرفتن ویزا و آماده شدن برای مسابقات ، بارها شد که از ایرانی بودن خودم متنفر شدم، به عنوان یک دانشجوی ایرانی خیلی برام جالبه که از همه طرف همواره متهمیم، از دید خیلی از کله گنده های وزارت علوم و امورخارجه کشورمون ، ما یه مشت علافیم ! چیزی که همواره در درجه اول برای اونها مهم بوده استعلام گرفتن از حراست های دهکوره های مختلف این کشوره که مبادا … ! از دید خارجی ها هم همه ایرانی ها تروریستند مگر اینکه خلافش ثابت بشه ! برای اونها هم در درجه اول استعلام گرفتن از پلیس بین الملل مهمه ! خیلی دوست دارم چیزهایی که تو این مدت تو اداره های مختلف این کشور دیدم رو بنویسم ، تا برای کسایی که فکر می کنند تو مدینه فاضله زندگی می کنند جا بیفته که تو کشور ما هیچ چیز سر جاش نیست. باور کنید اغراق نمی کنم ولی اگر توانایی مالی داشتی باشید به راحتی می تونید تمام کارهاتون رو یک روزه پیش ببرید ، حتی گرفتن ویزا رو !!! ما که نداشتیم …

نکته دیگه ای که تو این مدت متوجه اون شدم این بود که مشکل سیستم اداری ما از مدیرهای رده بالا و یا کارشناسان متخصص نیست ، بلکه مشکل اصلی از مدیر های رده میانی و پایینی هست که بدون داشتن تخصص و درک کافی دارای اختیارات زیاده از حدی هستند، شاید باورتون نشه ولی تو وزارت خونه ی مهمی مثل وزارت علوم و آموزش عالی همه ما به چشم دیدیم که یک مدیر دفتر چه جوری به معاون وزیر امر و نهی می کرد و اون رو دور می زد و حتی فرمان ها اون رو نادیده می گرفت !

نکته ناراحت کننده دیگه این که تیم دیگری هم که از ایران تو این مسابقات شرکت می کرده، تیم Sharif CESR از دانشگاه صنعتی شریف ، با این که تونستند ویزا بگیرند و به آلمان بروند، به مسابقات نرسیدند، بر عکس ما که دست کم از طرف دانشکده خوب حمایت می شدیم، اونها این یک دونه حامی رو هم نداشتند. تازه با مشکلات مالی هم درگیر بودند، به هر حال اینجا ایرانه ، یک روز، قیف هست، قیر نیست، یه روز قیر هست ، قیف نیست و …

این وسط رفتار دانشکده با ما فوق العاده بود، می شه گفت در قبال ما چیزی کم نگذاشتند. روز آخر در بازدید کوتاهی هم که یکی از اعضای دانشکده از باشگاه داشت ، این اطمینان رو به ما داد که فضایی که الان در اختیار داریم رو به مدت یکسال دیگه می تونیم همچنان در اختیار داشته باشیم.

حرف برای گفتن خیلی زیاده ولی نمی دونم چه جوری باید این همه افکار پراکنده رو روی کاغذ بیارم… احساس خستگی بیش از حدی می کنم، حس می کنم برای درس خوندن تو چند روز آینده دچار مشکل می شم. تو نقطه حساسی برای تصمیم گیری قرار گرفتم، مسابقات سال آینده روبوکاپ تو آمریکا برگزار می شه. خود قدم گذاشتن تو خاک ایالات متحده می تونه انگیزه خوبی باشه برای یک سال دیگه کار کردن، ولی این یک سال کار می تونه به معنای از دست دادن فرصت شرکت تو کنکور کارشناسی ارشد باشه … کارهای بیرون دانشگاه هم هست ، انتخاب بزرگیه … چیز دیگه ای هم که به شدت آزارم می ده اینه که من الان دانشجوی رشته الکترونیکم ولی همش درگیر مسائل نرم افزاریم ، احساس می کنم دارم فرصت متخصص شدن در یک زمینه رو از دست می دم. تقریبا تمام روز رو – به جای درس خوندن - دارم به این انتخاب های حساس فکر می کنم.

امیدوارم هیچ وقت پشیمون نشم …