افکارم زیاد برای نوشتن مرتب نیست، مدت ها اینقدر درگیر بودم که حتی وقت خلوت کردن با خودم رو هم نداشتم. بیشتر زمانم رو دیروز به فکر کردن با خودم گذروندم… شاید متهم شم به بهونه گیری … ولی احساس بدی پیدا می کنم ، وقتی تو شرایطی زندگی می کنم که اصلا ازش راضی نیستم، شرایطی که کوچکترین توانایی برای تغییرش ندارم … چند ماهی بود که فکر کردن در مورد این چیزها رو کنار گذاشته بودم … ولی یه درگیری کوچک باعث شد تا کمی روند روزمرگیم به هم بخوره و باز هم غرق بشم تو افکاری که آزارم می ده.

یه چیزی بدجوری اذیتم می کنه … من تو رفتارهای شخصیم کمی خلاف جهت جریان جامعه اطرافم شنا می کنم، ففط کمی … همین رفتارهای نسبتا متفاوت باعث می شه انگشت های اتهام من رو نشونه برن …. این که آدم های کوچیکه این جامعه من رو با معیارهای خودشون متر می کنن ، حالم رو به هم می زنه… آدم هایی که دروغ و دورویی رو زرنگی می دونن … آدم هایی که خودبینی کورشون کرده … خورد می شم وقتی اونها من رو به تظاهر متهم می کنن. این قدر می گن و می گن ، که عزیزترین کسانم رو هم تحت تاثیر قرار می دن … اونوقت آدم هایی که باید تکیه گاه من باشن هم می لرزن …

شاید بزرگترین مشکل رفتاریه من اینه که سعی می کنم به جای مطرح کردن مستقیم مشکلاتم با رفتار آدم های دور و برم ، با رفتارم به اونها نشون بدم که از نظر من چی درسته و چی غلط … بعضی از دوستان نزدیکم به خاطر صبوری بیش از حدم ازم گله می کنن … بهم می گن ، تو وقتی از چیزی آزار می بینی ، درست نیست که تا این حد صبر و تحمل کنی … شاید از نظر خیلی ها ، این یک شعار باشه … ولی بیشتر اوقات ، در مقابل آزار دیگران سکوت می کنم ، چون فکر می کنم شاید حرف زدن ها با اونها باعث بشه ، آزرده بشن …

این نوشته فقط کمی درد دل بود، فقط …