“فرصت ندارم” ، “گرفتارم” و “درگیرم” از اون واژه هایی که اگه از کسی بشنوم، معمولا می گذارم به حساب کلاس گذاشتن طرف، واسه همین دوست ندارم از این واژه ها برای توصیف اوضاع این چند روز گذشته (بعد کنکور) استفاده کنم.خودم هم اصلا انتظار چنین روزهایی رو نداشتم.

کنکورارشد فعلا گذشت، پرونده اش شنبه بسته شد.برای من فقط گذشتنش مهم بود، نه نتیجه اش، نمی دونم چرا همچین حسی داشتم تو این چند ماه، مخصوصا اینکه این بی تفاوتی می تونست روی تلاشم تاثیر بگذاره (شاید هم گذاشته) و یک سال دیگه هم درگیرم کنه (که شاید هم بکنه).

پنجشنبه شب گذشته (شب کنکور ارشد) اتقاق خوبی افتاد که هرچند قابل پیش بینی بود، ولی به هرحال روند زندگیم رو به کل تغییر داد. تیم ما امسال هم تصمیم داشت برای پذیرفته شدن (Qualification) در لیگ روبات های سایز کوچک مسابقات روبوکاپ ۲۰۰۷ تلاش کنه. مشکل اصلی این بود که بیشتر اعضای تیم امسال کنکور ارشد داشتند و جمع کردن تیم برای کار نهایی و آماده کردن مستندات و ویدئو ها در فاصله زمانی ۳ هقته قبل از کنکور تقریبا غیر ممکن بود.تصمیم بر این شد هر کسی حداکثر زمانی رو که می تونه بگذاره و بچه هایی که درگیر کنکور نیستند، کار اصلی رو انجام بدند. من خودم تقریبا ۳-۴ روز تمام درگیر این کار بودم و شب نهایی هم تا صبح بیدار بودیم (البته من توی خونه بودم) تا مستندات و ویدئوها رو آماده کنیم.نتیجه کار بسیار رضایت بخش بود. ولی چون می ترسیدم مورد ملامت قرار بگیرم که چرا ۲ هفته مونده به کنکور این کارها رو انجام دادم، موضوع رو خصوصی نگه داشتم و مخصوصا به خانواده هیچی نگفتم.

لیست تیم های پذیرفته شده قرار بود اول مارچ اعلام بشه، از اونجایی که سال گذشته، خیلی زمان بندی ها رعایت نشده بود و شاید هم چون شب کنکور بود، هیچ کدوم از بچه ها حواسشون نبود که قراره نتایج نهایی اعلام بشه، من از صبح پنجشنبه تقریبا هر ساعت یک بار ای-میل ها رو چک می کردم. ساعت یازده و نیم شب بود که نتایج اعلام شد. یه ربع بعد همه می دونستند. احساس جالبی بود، پارسال دو ماه و نیم طول کشید تا پذیرفته بشیم، ولی امسال تونسته بودیم به راحتی جزو ۱۵ تیم پذیرفته شده باشیم.

از شنبه بعد از ظهر به بعد، کاملا درگیر همین موضوع بودم. بدون استراحت و تقریبا هر روز تو جلسات مختلف هماهنگی شرکت می کردیم. احساس می کنم هممون خیلی با تجربه و هماهنگ شدیم. مشکل همیشگی تو این جور کارها، بودجه است، البته ویزای آمریکا گرفتن هم یه مشکل بزرگ دیگه است. سه شنبه گذشته، بار رئیس دانشگاه جلسه داشتیم. دکتر رهایی خیلی باز و منطقی برخورد کرد، جمله آخرش این بود : “شما فقط کارتون رو بکنید، نگران هیچ چیز نباشید”. من که خیلی امیدوار شدم! از طرف دانشکده هم خیلی خوب برخورد شد با ما. چون پارسال رو هم دیده بودیم، برخوردهای امسال خیلی دلگرم کننده به نظر می آن.

در ضمن امسال تیممون تقویت هم شده، مهمترین تغییر شاید، اضافه شدن علیرضا، یکی از اعضای تیم Sharif CESR هست که امسال قراره با هم کار کنیم. چون من و ایشون قراره با هم همکاری کنیم، خیلی خوشحالم.

تو این چند روز گذشته، به قول مهدی خان، دچار عشق خانمانسوز شده بودم. هر اتفاقی رو دوست داشتم بلاگ کنم، ولی متاسفانه هر شب اینقدر خسته می شدم که جز خوابیدن به هیچ چیز فکر نمی کردم.

چند روزی هست که این وبلاگ وارد سال سوم زندگیش شده، شاید باورش سخت باشه، ولی این وبلاگ و به طور کلی شخصیت مجازی مانی ، خیلی خیلی توی زندگیم تاثیر گذاشته، اینجا ، جایی بوده که خیلی وقتها بهش پناه آوردم. دوستان عزیزی که از طریق این وبلاگ باهاشون آشنا شدم، برام خیلی ارزشمندند. کلا روز اولی که فکر این کار به سرم زد، هیچ وقت تصور هم نمی کردم که اینقدر تاثیر گذار باشه توی زندگیم. به زودی مطلبی رو در مورد دو سال گذشته می نویسم.

این قدر از کارهایی که باید برای وردپرس انجام بشه و پلاگ-اینش نوشتم و انجام نشده که خجالت می کشم چیز دیگه ای بگم. دو روز آینده فرصت خوبیه که همه چیز رو جمع و جور کنم.