چند روزی می شه که از قبرس برگشتیم (+). گرفتن ویزای آمریکا نه به اون سختی بود که فکرش رو می کردم و نه به اون شیرینی که انتظارش رو داشتم. از ۱۱ نفر اعضای تیممون، ۸ نفر تونستیم ویزا بگیریم و ۳ نفر دیگه متاسفانه بدون هیچ دلیلی reject شدن. ویزا نگرفتن شکوفه، فرزانه و پویا خیلی ناراحتم کرد.

شاید باورش سخت باشه، ولی برخلاف اون چیزی که همیشه فکر می کردم اصلا هیجان زده نیستم. قراره تا ۲۵ روز دیگه و اگه clearance* های هممون به موقع بیاد، بریم آمریکا. شرکت تو مسابقات روبوکاپ، یک ماه کار فشرده تیمی و سفر به آمریکا همشون می تونه خیلی هیجان انگیز باشه، ولی من بدجوری نسبت به آینده مبهم و پر تلاطمی که در پیش دارم نگران و بیمناکم. ویزا نگرفتن شکوفه و عدم همراهی ایشون با تیم هم خیلی روم تاثیر گذاشته.

دوران عجیبی رو دارم می گذرونم. دورانی که همش ابهامه. یک ماه آخر تحصیلم تو دوره کارشناسیه و به غیر از پروژه چیزی از درسام باقی نمی مونه. متاسفانه یا خوشبختانه به خاطر شرکت تو این مسابقات، امتحان های پایان ترم هممون عقب می افته. مسابقات ۱۰ام تیرماه شروع می شه و تا ۲۰ تیرماه ادامه داره. بلافاصله بعد از برگشتمون با امتحانات درگیر می شم و این مسائل احتمالا تا ۱۵ مردادماه درگیرم می کنه. بعد از اون تازه باید منتظر نتیجه کنکور باشم. با رتبه بدی که امسال به دست آوردم، تا موقع اعلام نتایج نمی دونم که قبول خواهم شد یا نه. احتمال قبول نشدنم خیلی بیشتره.

تک تک اتفاقاتی که برای این دو، سه ماه پیش بینی کردم، خیلی راحت می تونن “اتفاق نیفتند”! نمی دونم می تونم منظورم رو درست بیان کنم یا نه … یعنی همه چیز رو هواست و هر لحظه احتمال داره شرایط جدیدی به من تحمیل بشه، شرایطی که می تونند خوشایند هم نباشند …

من تو یک دوران گذارم، دوران گذشتن از یک مرحله و زمان گرفتن تصمیم های جدی برای آینده ام … دوران گذار باید کم تنش باشه تا آدم بتونه باهاش راحت کنار بیاد و شرایط جدید رو اون طور که به نظر خودش بهترینه رقم بزنه، ولی همزمانی این دوران با این همه اتفاق های مبهم و پردردسر، همه چیز رو به هم ریخته … احساس می کنم زمان داره به ضرر من جلو می ره … می ترسم نتونم اون جور که باید تصمیم بگیرم … دلم می خواد تو زمانی که در اختیار دارم تصمیم بگیرم که می خوام کدوم راه رو ادامه بدم؟ راه هایی که با این که متنوع نیستند ولی انتخاب یکیشون خیلی مشکله …

مسئله دیگه ای که بدجوری ذهنم رو مشغول کرده ، هویت ایرانیمه! سفر چند روزمون به قبرس، با همه شلوغی برنامه اش، فرصت خوبی بود تا با تمام وجود احساس کنم که چقدر این “هویت ایرانی” خارج از ایران بی ارزشه … مرور اتفاق هایی که افتاد و کندوکاو ذهنی برای پیدا کردن چراها، بخشی از مشغولیت های ذهنی روزمره من شده.

بدترین این اتفاق ها تو فرودگاه بحرین بود:

پرواز رفتمون از تهران به لارناکا، ۱۱ ساعت (۱ صبح تا ۱۲ ظهر) تو فرودگاه بحرین توقف داشت. برای این توقف از طرف شرکت هواپیمایی، یک شب استفاده از هتل هم پیش بینی شده بود، متاسفانه مسئولین بحرینی اجازه صدور ویزای یک روزه به ما رو ندادند و گفتند طبق بخشنامه جدید ما برای اتباع ایرانی ویزا صادر نمی کنیم! بحرینی که تا ۵۰ سال پیش بخشی از خاک ایران بود! برای استفاده از نمازخونه فرودگاه برای خواب هم کلی سرمون منت گذاشتن!

خیلی اتفاق های ریز و درشت دیگه ای هم تو این سفر اتفاق افتاد که فقط و فقط به ملیت ایرانی ما مربوط بودن، اتفاق هایی که جزییاتشون نوشته جداگانه ای رو طلب می کنند.

* clearance هم یکی دیگه از مزایای ایرانی بودنه! به نظر دولت آمریکا، هنگام صدور ویزا برای اتباع ایران، کره شمالی، سودان و چند تا کشور دیگه باید تمامی سابقشون تو آرشیو اف-بی-آی بررسی بشه و اصطلاحا بعد از این بررسی clearance اشون به سفارتخونه ای که درخواست ویزا داده بودند، اعلام بشه. این فرآیند باعث می شه که روند صدور ویزا برای اتباع ایرانی تا ۱ ماه هم طول بکشه در حالی که این زمان برای اتباع دیگر کشورها یکی دو روز بیشتر نیست. به قول یکی از دوستان، ما تو ایران واسه خودمون خوشحالیم!