امسال هم به مسابقات نرسیدیم، مثل پارسال، به همون دلیل همیشگی، ویزا! نوشتنش به راحتی فشار دادن چند تا کلید بیشتر نیست، ولی پذیرفتن این واقعیت برای من یکی از دشوار ترین کارهای زندگیم خواهد بود. ۷ روز پیش قطعی شد که نمی ریم.برای من بعد از ۴ ماه کار بی وقفه، واقعا سنگین و باورنکردنی بود. ۴ ماهی که بیشترین فشارهای ذهنی و کاری رو توش تحمل کردم.

تو تمام این ۴ ماه همه ۱۱ نفرمون بار سنگین مشکلات رو احساس می کردیم. همه چیز از نظام وظیفه شروع شد، اونها با سنگ اندازی های بی موردشون ۲ ماه وقتمون رو گرفتن، اگر بزرگواری دانشگاه و دانشکده نبود این مشکل شاید بیشتر هم طول می کشید. بعدش حدود ۱ ماه طول کشید تا تونستیم توی قبرس وقت سفارت آمریکا رو بگیریم. به هر مصیبتی بود ۸ نفرمون تونستیم ویزای آمریکا رو بگیریم درست ۱ ماه قبل از مسابقات. از این به بعد باید منتظر نتیجه clearance هامون می موندیم که البته می دونستیم حساب کتاب نداره.

چقدر یک ماه آخر سخت گذشت، فشار کاری زیاد، مشکلات مالی واسترس امتحانایی که ممکن بود عقب نیفتند همشون آزار دهنده شده بودند. ۱۰ روز آخرش رو هم مجبور شدیم از دانشگاه - با همه وسایل یک آزمایشگاه / کارگاه رباتیک - کوچ کنیم به شرکت یکی از دوستامون تو میرداماد! به خاطر اینکه استادهامون هر روز نبیننمون و بگن چرا شما هنوز ایرانید! ۱۰ روز کار شبانه روزی! هنوز هم که به امیدواریهامون تو اون هفته آخر فکر می کنم عصبی می شم!

مشکل خیلی پیچیده نبود ولی مسئولین سفارت آمریکا تو قبرس - با بی مسئولیتیشون - مسئله رو پیچیده کردند.

هر کدوم از ماهایی که ویزا گرفته بودیم یک Case Number داشتیم که اگر clearance هامون می رسید رو سایت سفارت آمریکا تو قبرس اعلام می شد تا بریم ویزامون رو بگیرم یا به اصطلاح Pick Up کنیم. مشکل اول این بود که این صفحه علی رغم ادعای مسئولین سفارت فقط هفته ای یک بار و اونم سه شنبه ها ظهر به روز می شه! مشکل دوم این بود که سفارت قبرس تو تهران تنها در صورتی به ما ویزا می داد برای دریافت ویزاهامون، که Case Number های ما تو اون صفحه اعلام بشن! مشکل سوم هم نبود قدرت مانور روی بلیط هایی بود که به قبرس و آمریکا احتیاج داشتیم.

ما راهی رو پیدا کرده بودیم که از طریق تلفن به بخش ویزای وزارت امور خارجه آمریکا وضعیت clearance هامون رو چک کنیم. بعد از ۲۹ روز بالاخره پنجشنبه ۲۸ جوئن (۳ روز قبل از افتتاحیه و ۶ روز قبل از شروع لیگ ما) ، clearance های ۵ نفرمون - از جمله من - حاضر شد و طبق گفته وزارت امورخارجه آمریکا همون روز به سفارت آمریکا تو قبرس اطلاع داده شد. فکر می کردیم به راحتی بتونیم مسئولین سفارت قبرس تو تهران رو راضی کنیم به ما ویزا بدن، ولی اونها به هیچ عنوان زیر بار نمی رفتن که قبل از به روز شدن سایت برای ما این کار رو بکنند. تنها قولی که به ما داده بودند صدور سریع ویزا بود. آخرین شانس ما این بود که سه شنبه هفته گذشته که سایت به روز می شد ما بلافاصله برای ویزای قبرس اقدام کنیم که دست کم به روز آخر مسابقات تو آمریکا برسیم…

در کمال نا باوری، مسئولین سفارت آمریکا تو قبرس هم بر خلاف رسم همیشگیشون و با این که با ای-میل و تلفن بهشون اطلاع داده بودیم که اوضاعمون چه طوره، سه شنبه سایت رو به روز نکردن… چهارشنبه ۴ جولای هم که تعطیل رسمی بودند و پنجشنبه -۵ جولای- ساعت ۳ بعد از ظهر سایت رو به روز کردن! کنار Case Number های ما هم با افتخار نوشتند: “دریافت شده : ۲۸ جوئن” ! … به همین راحتی … به همین راحتی شرکتمون تو مسابقات کنسل شد …

شرکت نکردنمون تو این مسابقات، هزینه دیگه ای هم برامون داشت… چون ما تنها تیمی بودیم توی این لیگ که وضعیتمون تا لحظه آخر مشخص نبود، مسئولین برگزاری مسابقات موافقت کرده بودند که ما هزینه ثبت نام رو به صورت نقد و بعد از ورودمون به آمریکا بدیم… نرفتنمون منجر شد به ندادن پول ثبت نام و این به معنی اینه که certificate ای هم در کار نخواهد بود!

این چندمین باریه که تو زندگیم تلاش زیادی می کنم، ولی آخرش اینجوری می شه و نتیجه ای نمی گیرم… احساس خوبی نیست… اصلا …

امتحان های عقب افتاده، پروژه های درسی باقی مونده و پایان نامه بخش اعظم وقتم رو تو چند ماه آینده خواهند گرفت… مثل اینکه این قصه را پایانی نیست…

پی نوشت : دیروز صبح، بعد از یک هفته رفتم شرکتی که توش مهمون بودیم تا چند تا وسیله وردارم، رباتامون یه گوشه افتاده بودند… بنده خدا ها اونا چه احساسی دارند الان!