از وقتی که این وبلاگ راه افتاده، شاید هیچ وقت به اندازه این ۲ ماه فرصت برای نوشتن نداشتم. نگاهی به بایگانی این وبلاگ نشون می ده که اصلا از این فرصت استفاده نکردم. شاید دلیل اصلیش این باشه که نوشتن با اسم واقعی تو این وبلاگ من رو محافظه کار کرده. تو زندگی هر کسی طیف های متنوعی از آدم ها وجود دارند که هر کدوم از جنبه خاصی آدم رو می شناسند. فکر اینکه که مطالب این وبلاگ ممکنه توسط چه کسی خونده بشه و ممکنه چه فکری رو توی ذهنش بندازه مهم ترین عاملی بوده که باعث شده کمتر بنویسم. منظورم از “چه کسی” اون آدم هایی هست که به نوعی من رو می شناسند ولی نه به اندازه ای که بتونند قضاوت کنند. نمی دونم چه جوری بیان کنم … ولی مثلا وقتی می خوام از یک موفقیت یا ایده بنویسم، همش قیافه آدم هایی میاد جلوی چشمم که می گن، اه چه قدر تو این وبلاگش داره فخر می فروشه … یا وقتی کمی می خوام از دغدغه های بگم، همش می ترسم که این نکته تو ذهن یه عده متبادر بشه که ای بابا، چه قدر خودش رو لوس می کنه. حتی وقتی می خوام یه چیزی که یاد گرفتم رو با دیگران به اشتراک بگذارم، همش می ترسم که یکی برگرده بگه، اه حالا دو تا چیز یاد گرفته …  نمی دونم می تونم منظورم رو برسونم یا نه … همین مسئله باعث شده که تو این مدت بیشتر بخونم تا اینکه تلاش کنم تا بنویسم.

مسئله دیگه ای هم که تو این روزها بدجوری آزارم می ده، این زنجیری هست که احساس می کنم به پاهام بسته شده. تو هیچ دورانی تو زندگیم اینقدر ایده و طرح به ذهنم نمی اومده، بعضی روزها یا شب ها ساعت ها طول می کشه تا خوابم ببره، چون ذهنم همش درگیره ایده هایی می شه که تو طول روز به ذهنم رسیده. از کارهای ساده برنامه نویسی یا ایده های وبی گرفته تا طرح های تجاری (Bussiness Plan های) مختلف. ولی “مجبورم” درس بخونم تا شاید راه فراری (هر چند موقت)  برای خدمت اجباری و قرون وسطایی سربازی باشه. به خوبی می دونم که ادامه تحصیل در رده کارشناسی ارشد تو ایران فقط دو سال دیگه علافیه ولی دست کم دو سال و شاید هم بیشتر به آدم فرصت می ده تا “رشد” کنه. همین! اگه بخوام رک تر باشم، باید بگم شجاعت شنا کردن برخلاف جهت آب رو هم ندارم، فقط دارم تمام تلاشم رو می کنم تا راه سومی رو ادامه بدم …