سه شنبه گذشته، دقایقی قبل از اینکه هواپیما به زمین بنشینه و ما رو بعد از مسابقات روبوکاپ امسال به ایران برگردونه، به یکی از هم تیمی هام  گفتم، باورم نمیشه، زندگی من تا این لحظه برنامه داشت، ولی از فردا واقعا نمی دونم که قراره چی کار کنم … !

بدون اغراق، تقریبا ۳ سال بود که هیچ وقت، زمان آزادی بدون دغدغه فردا نداشتم، همیشه فردایی بود که باید براش نگران می بودم و برنامه ریزی می کردم، واسه همین هم هست که به حال و روز این روزهای خودم عادت ندارم. بیشتر زمان روز رو می خوابم و بقیه زمان ها رو هم بدون انجام کار خاصی سپری می کنم.

بعد از کنکور کارشناسی ارشد تو اسفند ماه گذشته و از اونجایی که واحدهام هم تموم شده بود، تمام وقتم رو صرف کارهای باشگاه کردم. هماهنگی شرکت در دو مسابقات با فاصله کمتر از ۲ ماه، در کنار انجام حجم سنگینی از کارهای فنی تمام دغدغه من بود. مسابقات آزاد ژاپن فرصت خوبی بود تا تجربه شرکت تو یک مسابقات رو کسب کنیم. اونجا متوجه شدیم که سیستم ما فاصله زیادی با تیم های رقیبمون داره. با اینکه در فاصله بین مسابقات آزاد ژاپن و مسابقات جهانی خیلی از بچه ها درگیر امتحانات هم بودند، ولی تمام سعیمون رو کردیم تا نسل جدیدی از رباتها رو طراحی کنیم و بسازیم. کاری که هر چند انجام شد، ولی اونطور که باید عالی نبود. توی چین خوب بودیم، یعنی تمام پتانسیلمون رو به نمایش گذاشتیم ولی باز هم فاصله زیادی با هم گروهی هامون داشتیم. قصد توجیه ندارم، ولی این اتفاقی هست که برای همه تیم ها در حضور اولشون می افته … حضوری که اگر مشکل ویزا پیش نمی اومد باید پارسال و یا سال قبلش اتفاق می افتاد.

متاسفانه تیم ما با ساختار و شکل فعلیش، شانس زیادی برای ادامه فعالیت نداره … روزهای آخر مسابقات، پر از انگیزه بودم، پر از ایده های نو و راهکارهایی برای بهبود … ولی … ولی این احساس که شاید دیگه هیچ وقت امکانی برای تحقق اونها نداشته باشم، خیلی آزارم می ده.

اولین بار که از صمیم قلب آرزو کردم که روزی تو یک تیم ربات های فوتبالیست کار کنم، سال دوم دبیرستان بودم … خیلی خوش شانس بودم که توی دانشگاه این فرصت نصیبم شد. دو سال و نیم اخیر رو هم به عشق داشتن یک تیم خوب از این ربات ها کار کردم … بزرگترین آرزوی زندگیم هم که شرکت تو مسابقات روبوکاپ بوده رو هم تجربه کردم … ولی نمی دونم چرا باز اینقدر بی قرارم …